Spóla og Linda vorið 2008. Linda myndast vel sem áður......! 

Jæja, nú bíður maður í ofvæni eftir folaldi, held þó að það komi ekki fyrr en undir miðjan júní. Hlakka mikið til! Mig dreymdi hana Spólu mína fyrr í vetur. Hún var út í garði fyrir utan blokkina sem ég bjó í frá barnsaldri ásamt hópi af hryssum frá Kjartansstöðum, en daman er jú þar í hagagöngu. Við hlið hennar hljóp sperrtur, hálslangur rauðtvístjörnóttur hestur og vék hann ekki frá móður sinni. Honum vantaði ekki fótlyftu og fór um með miklu skrefi. Ég er oft frekar berdreymin svo ég yrði ekkert hissa ef þetta rættist - en kannski verður það bara brún hryssa og þá er hægt að gera grín að mér fyrir vitleysuna. Ég fann glænýjan rauðan folaldamúl niðri í geymslu hjá mér og skil ekkert í því hvernig hann komst þangað, en krútthljóðin stóðu ekki lengi á sér - svona eins og hjá verðandi móður sem er að skoða barnaföt. Svona er maður furðulegur.




Hrafnhildur og Glóblesa enduðu í þriðja sæti í Smala fyrr í vetur, munaði sekundubrotum.

Við Hrafnhildur vinkona erum staðráðnar í að halda merunum okkar undir virkilega lofandi Töfrason frá Kjartansstöðum, þ.e. Spólu og hryssunni hennar, Glóblesu. Þær eru báðar undan Smára frá Skagaströnd sem er úrvalsgæðingur og í miklu uppáhaldi. Skemmst er frá því að segja að Hrafnhildur hefur verið mikilvirk í félagslífi Fáks og stofnaði Unglingaklúbb Fáks ásamt öðrum hressum ungmennum í vetur. Fyrsta mót klúbbsins var Smali sem var mjög gott framtak hjá þeim. Hún tók auðvitað þátt á henni Glóblesu sinni sem stóð sig eins og hetja, þvílíkur fartur á merinni. Hún átti í engum erfiðleikum með völlinn og sveif þetta eins og ekkert væri. Blesa hefur verið mjög erfið í tamningu og gangsetningu og var verðugt verkefni fyrir Hrafnhildi, en ekki var staðið nógu vel að tamningu hennar í byrjun sem gerði öðrum erfitt með framhaldið. Glóblesa er dæmi um hross sem hatar mél en hún breytist úr ljúfum öðlingi í eldspúandi dreka um leið og henni er boðin upp á reiðtúr með mél. Með tilkomu Beislis án Méla stórbreyttist hryssan, loksins var hægt að stöðva hana án mikillra vandkvæða og gangsetja hana. Hún er orðin virkilega skemmtileg hryssa, næm með mikinn fótaburð og fas. Hrafnhildur og blesa kepptu auðvitað með beislið á Smalanum og urðu fyrstar inn í úrslit en hryssan er mikið viljug og feyknarlega fljót þó smágerð sé.




Glóblesa á fullu spítti með Beisli án Méla, án þess að taka nokkurn tíma í taum

Það kom á daginn að Glóblesa var eina hrossið sem virtist ekki finna til óþæginda vegna þátttöku sinnar í keppninni enda sú eina með mélarlausan búnað. Flest hrossanna ætluðu að missa augun úr hausnum við hverja beygju, hvítan sást reglulega. Einnig reyndu mörg hrossanna að verja sig með því að fara upp úr beislinu, skekkja sig, fara undir bitann og hvað eina. Þarna voru margar ljótar sýningar þar sem hestarnir fundu til undan mélunum því reiðmennskan var oft á tíðum harkaleg út af snöggum, hröðum beygjum. Ekki gott. Í stúkunni voru margir hissa á hrossinu með mélarlausa beislið, hvernig stelpan gæti eiginlega stýrt hestinum svona! Fólk hefur eflaust sagt það sama þegar það sá Mette Mannseth á henni Happadísi með band um hálsinn í reiðhöllinni fyrir stuttu. Frábært framtak það! Málið er að við kennum hestunum okkar á stjórntækin, hvort sem það er málmstykki í munni, band um hálsinn eða mélarlaust beisli sem stýrir höfði. Þetta snýst allt um hvað við viljum kenna hestinum. Fyrir mér snýst allt um hvað er best fyrir hestinn og öruggast fyrir knapann. Að nota búnað sem getur meitt og skaðað hestinn getur ekki verið öruggur búnaður, sérstaklega í ljósi þess að hesturinn er flóttadýr sem flýr sársauka.





Hér má sjá hann Bruno heitinn Podlech sýna hestinn Geysi vom Wiesenhof með tveimur pískum sitthvoru megin á hálsi. Þarna ríður hann tölt, stökk, skeið og allt hvað eina án allra méla og hnakklaust meira að segja! Það er allt hægt.

Með sumarkveðju,
Linda Karen