Týr frá Skeiðháholti 3, Hrafnssonur með mjög góða afturfótahreyfingu sem er æði sjaldgæft fyrir þá ætt. Held að Þokki frá Garði móðurafi hans hafi haft eitthvað með það að segja en nokkrir stóðhestar undan honum hafa búið að þessum eiginleika, dæmi Þjarkur frá Kjarri.

Ég hef verið að þráhyggjast undanfarið eins og margir sem hafa áhuga á ræktun, yfir stóðhestavalinu. Þar sem ég geri kröfur um að hesturinn lyfti að aftan þá er valið afskaplega snautlegt. Örfáir stóðhestar hérlendis búa að því að kreppa hné og hækil þannig að hægt sé að kalla það ''að lyfta að aftan''. Skv. minni vitneskju eru það þessir eftirfarandi 1. verðlauna stóðhestar sem búa að þessum hæfileika í mjög ríku magni, í röð eftir hversu góð hreyfingin er: Töfri frá Kjartansstöðum, Óskar frá Blesastöðum 1A (hlýtur að næla í verðlaunin góðu í vor), Krákur frá Blesastöðum 1A, Möller frá Blesastöðum 1A, Aron frá Strandarhöfða, Týr frá Skeiðháholti 3, Tígull frá Gígjarhóli... Svo auðvitað hann Krummi frá Blesastöðum 1A, en hann er farinn til Danmerkur blessaður. Það getur verið að ég sé að gleyma einhverjum en eins og þið sjáið þá er ekki mikið úr að moða fyrir mig. Frekar lítill hópur. Ég set þennan eiginleika í fyrsta sætið því þessa hæfni vantar inn í íslenska hrossarækt - og hún er það eina sem getur verndað töltið og skeiðið í íslenska hestinum frá því að fletjast út í fettölt og fjórtakta, sviflaust skeið til framtíðar.




Hestur á yfirferðartölti að koma út úr beygju. Tæpur á eðlislegum þrístuðningi á tölti - eða fettölti. Nánar um þetta í Greinar hér að ofan.

Að sjá svona örfáa stóðhesta með þennan eiginleika er í mínum huga mjög alvarlegt og sýnir best hvað það er mikilvægt að ræktendur gefi þessu gaum. Því meira sem hrossum með lélegar afturfótahreyfingar (litla eða enga ''lyftu að aftan'') er parað saman aukast líkurnar á eðlislægum þrístuðningi, þ.e. hreyfingar afturfóta fara að styttast (hækilkreppan dettur smám saman út og hesturinn ''gengur'' eða ''labbar'' að aftan á öllum hraðabilum töltsins). Þá verður of seint að snúa við. Ég ætla að leggja áherslu á að rækta hross sem hafa þessa hæfni í ríkum mæli til að þessi mikilvægi eiginleiki hverfi ekki úr stofninum.




Úrvalshryssan Terna frá Kirkjubæ og sonur hennar Töfri frá Kjartanstöðum sem er einstakur gæðingur. Fremsta ræktunarmeri í íslenskri hrossarækt í mínum huga, ég er aðdáandi númer eitt ef svo má segja.

Á Kjartansstöðum má finna allmörg hross með þennan dýrmæta eiginleika, sem og á Blesastöðum 1A sem hefur byggt sína ræktun mikið á Töfra frá Kjartansstöðum. Þessi eiginleiki kemur sterkt frá Ternu frá Kirkjubæ, aðal ræktunarmeri Kjartansstaða. Takið eftir því að allir hestarnir sem ég taldi upp að ofan, nema Týr og Tígull, eru skyldir Ternu á einhvern hátt.




Sigtýr frá Kjartansstöðum, sonur Tývars.

Ég er aðeins farin að uppfæra síðuna um Tývar, farin að setja inn fleiri myndir af afkvæmum. Tývar býr að góðum afturfótahreyfingum og það var ekki síst vegna þess sem ég notaði hann, en þær eru þó ekki eins stórbrotnar og hjá t.d. Töfra bróður hans. Ég hef séð hross undan Tývari með mjög góðar afturfótahreyfingar svo hann gefur þetta líka frá sér blessaður. Ég hlakka mikið til að sjá folaldið hennar Spólu, hvernig það kemur út. Ég hef trú á merinni þótt hún hafi ekki stigast hátt í byggingardómi, það segir ekkert um hæfni hennar til kynbóta. Svona til gamans þá fór mamma gamla til spákonu í fyrravetur sem sagði henni að ein dóttir hennar ætti góða meri sem væri eitthvað slösuð og að hún ætti að hætta að brasa með hana og fara með hana undir góðan hest. Hún myndi gefa af sér mjög góð hross. Maður hefur þá alla vega eina spá svona í bakhöndinni þannig að ég er bara nokkuð vongóð býst ég við.

Hafið það sem best.
Bestu kveðjur,
Linda Karen