Tenglar
Fréttir
29.10.2008
Í minningu Funa
Þann 20. október kvaddi ég gamlan félaga, hann Funa frá Stórulág. Ég fékk Funa í jólagjöf árið 1996 og hófst þar með mín hestamennska þó ég hafi svoleiðis vaðið í pony-hesta leikföngum fram að því. Ég var hæst ánægð með gjöfina sem reyndist dýrmætari en nokkurn hefði grunað þar sem hesturinn hafði djúpstæð áhrif á mig og reyndist verða minn verndari í gegnum erfið ár. Funi hafði þann einstaka eiginleika að geta umvafið mann ef manni leið illa, hann hafði meiri skilning en nokkur hestur sem ég hef kynnst. Einu sinni, þegar ég var 12 ára, rann ég fram af hnakknum og niður hálsinn á hestinum. Hann rauk af stað þegar einhver renndi sér á skeið beint fyrir aftan okkur eitt vetrarkvöld á skeiðvelli Andvara. Ég lenti sitjandi og hvorki var fallið langt né óþægilegt, en samt brá mér svo ofsalega við þetta að tárin tóku fljótt við. Skyndilega fann ég einhvern strjúka hálf klaufalega á mér bakið en ringulreiðin hjá mér var svo mikil að ég pældi ekkert í hver þetta gat verið. Ég bjóst svo til þess að standa upp, en þá tók sig einhver til og lyfti undir handarkrikann á mér um leið og ég reis á fætur. Það var Funi. Ég hélt enn um augun en ég fann ennþá nokkrar klaufalegar strokur um bakið á mér, svona eins og einhver væri að reyna að hugga mig. Ég snéri mér við. Funi reisti sig, hallaði sér aftur og horfði á mig stórum björtum augum - það var eins og þau væru full af undrun (hann hafði greinilega ekki alveg búist við þessari atburðarrás) en líka full af fyrirgefningu. Ég hætti að snökta, tók upp tauminn og svo gengum við stuttan spöl heim í hesthús.
Funi var fæddur árið 1985 að Stórulág í Hornafirði og var undan 2. verðl. hestinum Sprota frá Stórulág. Frá Stórulág hafa komið miklir kappreiðagammar og kippti Funi sannarlega í kynið. Ég gat riðið þessum litla hesti á tölti og brokki á meðan aðrir riðu á stökki. Hann var í fyrstu ofsalega bundinn en með tíð og tíma tókst mér að fá hann til að ganga hreint og kom í ljós að hann bjó yfir afar hreingengu og mjúku tölti sem var hrein unun að sitja. Ég hef lent í mörgum ævintýrum með þessum hesti og var hann mér mikill innblástur þegar ég var yngri. Til eru heilu sögurnar og ljóðin um þennan hest (örvaði sannarlega rithæfileika mína), leirstyttur, teikningar (ein risastór hér inní stofu hjá mér sem ég gerði þegar ég var 15 ára), heimasíða (þekking sem kom sér vel í seinni tíð), ég kynntist 2 af mínum bestu vinkonum vegna hestsins, ég fékk áhuga á ættfræði hrossa og kunni bækurnar hans Gunnars Bjarnasonar utanað á þessum tíma, áhugi minn fyrir dýravernd hófst með honum - en það sem kannski dýrmætast var að hann gat alltaf umvafið mig sem ég þurfti oft á að halda frá honum á þessum tíma. Það var eins og tilvera mín sveigðist á ákveðna braut um leið og hann kom inn í líf mitt, en það eina sem ég vissi fyrir var að mig langaði að gera heiminn að betri stað. Nú hef ég hinsvegar fundið að mig langar að verða dýrum innan handar og vill auka velferð þeirra - sem og hjálpa fólki að skilja þau betur og eignast betra samband við þau. Samband okkar Funa var nú oft stirt á tíðum þar sem ég var ung og óreynd og hann öskuviljugur höfðingi með mikið skap, en en a endanum náðum við saman í reiðtúrunum líkt og við gerðum við aðrar aðstæður. Það varð til þess að ég samdi ljóð og hér er brot úr því:
Ef þú átt mikinn erfiðshest,
gleymd'ekki hvað sem á dynur.
Klárinn mun skilja allt fyrir rest
og verða þinn albesti vinur.
Linda Karen 10.10.2001
Funi fyrir mörgum árum. Honum fannst gaman þegar ég setti einhverjar svona múnderingar á hann, varð alltaf svolítið montinn með sig.
Funi var einstakur karakter, ákveðinn, klár og íhugul týpa, mjög viljugur og kappsamur hestur. Við fylgdumst að í 12 ár þangað til að ég sá að hans tími væri kominn til að kveðja þar sem skrokkurinn hans var tekin að bila. Hann er nú grafinn að dýrakirkjugarðinum að Hurðarbaki í Kjós, rétt við hliðina á nautinu stóra honum Guttormi úr Húsdýragarðinum. Ég fékk frábæra þjónustu hjá henni Guðnýju í Flekkudal sem er með garðinn og er ég mjög þakklát fyrir. Einnig stóð Björgvin dýralæknir sig fagmannlega að svæfingunni sem gekk auðveldlega fyrir sig. Næsta vor ætla ég svo að gróðursetja blóm og koma svo fyrir fallegum legsteini á gröfinni í virðingu við hestinn.
Ég mun aldrei gleyma þessum vini mínum sem hafði svona djúpstæð áhrif á líf mitt og mun ég aldrei nægjanlega geta þakkað honum það. Hér er smá myndband til minningar um hann, lagið er ponsu væmið en textinn gæti ekki átt betur við.
Hafið það sem allra best,
Kveðja,
Linda Karen
14.10.2008
Hestarnir heimsóttir
Spóla loðna og folaldið (í bumbunni - vonandi...)
Sælinú. Mikið hefur gengið á síðan ég bloggaði síðast, en þó aðallega í þjóðfélaginu. Gleymi seint þessum mánudegi sem allt fór í háaloft... manni fannst hálfpartinn eins og það væri að koma stríð. Þessir erfiðu tímar hafa ekki komið niður á mér eða fjölskyldu minni, amk. enn sem komið er og vonum að ástandið batni, öllum í hag. Ég gat þó ekki annað en verið miður mín á þessum mæðulega mánudegi þótt hann kæmi ekkert sérstaklega við mig - en margir eiga vafalaust um sárt að binda á Íslandi í dag sem er mjög miður. Við verðum bara að standa veðrið af okkur eins og hrossin okkar gera á vetrum - vorið lætur alltaf sjá sig, það er víst.
Stilling faxprúða með gíraffaeyrun var hress og kát að vanda.
En að öðrum fréttum. Hesthúsið á Kjartansstöðum er farið að líta mjög vel út og þarf ég að öllum líkindum að mæta í drottningarfötunum þegar ég byrja að temja svo ég passi nú þarna inn í. Ég verð amk. að fjárfesta í einhverjum nýjum fötum því þetta eru nú óttalegir larfar sem ég á! En hrossin mín eiga allt það besta heheh. Mörg efnileg hross verða tamin og hlakka ég mikið til að kynnast þeim. Ég tek hana Stillingu mína inn fljótlega eftir að allt hefur komist í stand í húsinu - um að gera að byrja á henni áður en hnjúskar gera vart við sig. Ég fór og sótti Tývar á stærsta jeppa sem ég hef keyrt með Kjartansstaðakerruna í eftirdragi á laugardaginn. Mín keyrði alveg hreint dragmontin með gaurinn í kerrunni niður í Sandhólaferju í fallegu haustveðri. Þar sá ég Glotta frá Sveinatungu og Glym frá Árgerði, myndarlegir frændur. Hjá þeirri sýn var eiginlega ekki komist því töffararnir Glotti og Tývar öskruðu hreint ógurlega og ætluðu sko að sýna hvor öðrum hver væri nú mestur þarna. Töfri kom svo stuttu seinna fljúgandi inn um dyrnar með 2 hryssur frá Kjartansstöðum í eftirdragi, sannköllluð stóðhestadýrð þarna á bæ.
Tývar er orðin sílspikaður, ánægður eftir sumarið. Hann stóð sig vel karlinn. Mér til mikillar ánægju hefur verið hætt við að gelda hann en það var mögulega í loftinu, eins og kom fram í Eiðfaxa í vor. Tývar er einfaldlega stórgóður hestur og stefnt er á að kynna hann betur á næstunni. Ég á enn eftir að sónarskoða Spólu en ég virkilega vona að hún sé fylfull. Ég hef einhvern veginn á tilfinningunni að ég eigi eftir að verða mjög ánægð með afsprengið enda eru foreldrarnir báðir í miklu uppáhaldi.
Systurnar Stilling og Spóla - og vonandi folald þarna í vömbinni!
Ég kíkti aðeins á hrossin mín í leiðinni, en þau eru í hólfi við hliðina. Þegar ég gekk framhjá hólfinu til að ná í Tývar kallaði ég á þau og það fyndna var að öll reistu sig við og gláptu - þekktu greinilega sína kerlingu. Fór svo til þeirra seinna um daginn og Spóla kom strax á móti mér og vildi fá knús, lygndi aftur augunum, maður heyrði næstum kattarpurrið í henni. Spóla kann smelluleikinn og var ég búin að kenna henni að koma því ég vil geta skoðað folaldið í friði þegar það kemur. Spóla var alltaf frekar stygg týpa og til að ná henni í haga þurfti að hlaupa á eftir henni og bjóða henni svo sjálfri að koma. Gleymi því ekki þegar ég var einu sinni að reyna að ná henni og hún vildi ekki koma - ég tók að stað og rak hana um allt túnið með stóðið á eftir, fólk hélt að ég væri búin að missa vitið. En eftir það kom hún. En alla vega, ég rétti út hnefann og bað hana að koma - hún kom og snerti með snoppunni. Ég var ekki með neitt brauð þannig að ég gaf henni gras og það þáði hún. Svona lékum við okkur um stund og vildi hún alltaf leika leikinn þrátt fyrir að hún fengi bara grasið sem hún sjálf stóð í! Þetta fannst mér stórmerkilegt. Henni fannst gaman að leika smelluleikinn, alveg eins og mér. Þegar folaldið kemur ætla ég að smelluþjálfa það svo það verði meðfærilegt og auðvelt að skoða. Ég er alveg heillengi að velta mér upp úr stóðhestinum - og þá get ég alveg ímyndað mér að það verði eitthvað svipað með folaldið!
Í lokin langar mig að leyfa ykkur að hlægja svolítið, en þetta erum við Spóla sumarið 2001 - hún 5 vetra og ég 16 ára. Þarna er ég að sannfæra mömmu um að leyfa mér að kaupa hana. Við erum svo yndislega miklir nördar (þá sérstaklega knapinn) að þetta gæti komið af stað hláturbylgju um Ísland - og ekki veitir af á þessum erfiðu tímum.
Þangað til næst,
Sólarkveðja,
Linda Karen