Tenglar
Fréttir
25.8.2008
Dýraverndarráðstefna í Finnlandi
Dýraverndarráð Norðurlandanna. Ég lengst til hægri, ekta beinhvítur Íslendingur!
Hér kemur loksins blogg seint og síðar meir, afsaka seinaganginn. Margt hefur verið að gerast hjá mér þessa dagana og má þá helst nefna ferðlag sem ég fór til Finnlands um helgina á ráðstefnu dýraverndarsamtaka á norðurlöndum. Ég og Ólafur Dýrmundsson, formaður og framkvæmdastjóri Dýraverndarsambands Íslands fórum saman og var ferðin í alla staði vel heppnuð. Ráðstefnan var haldin á laugardegi og var mjög áhugavert og lærdómsríkt að heyra hvað hin samtökin eru að gera. Svíþjóð er til dæmis með mjög vinsælan sjónvarpsþátt um velferð dýra, námsefni í skólana og fl. Dönsku samtökin eru risastór með um 30-40 manns í fullri vinnu á hverjum degi og má nefna að þeir hafa sérstakar merkingar á dýraafurðir sem tryggir neytandanum að velferð dýrsins hafi verið höfð að leiðarljósi. Finnsku samtökin eru mjög dugleg og hafa sína eigin eftirlitsmenn sem virka eins og auka eftirlit við búfjáreftirlitsmennina og hefur það hjálpað mjög þar í landi. Norsku samtökin eru nokkuð stór og mjög virk en dönsku samtökin eru þó langstærst með um 100.000 félagsmenn. Eitt helsta báráttuefni þeirra allra var að vinna að betri meðferð og merkingum á köttum og að fá fram breytingar á svokölluðu factory farming eða verksmiðjubúskap. Það er þegar komið er fram við dýrin eins og framleiðslueiningu sem dregur í raun ekki andann - dýrin húka í litlum þröngum búrum og fá aldrei að sjá sólarljós og meðferð þeirra mjög slæm. Á Íslandi eru svona gerðir af búum en á það aðalega við um flest svínabú, kjúklingabú og loðdýrabú. Þessu verður að breyta og bæta verður meðferð og aðbúnað sláturdýra hérlendis og um allan heim.
Ole úr dönsku samtökunum, Sven formaður sænsku samtakana og ég eitthvað að grínast.
Ólafur var með góða tölu um starf sambandsins á Íslandi en mikil undirbúningsvinna hefur verið í gangi og er henni loks lokið. Nú byrjar ballið, allt er tilbúið og mun okkar fyrsta verk verða að halda málþing um ábyrgt gæludýrahald í haust. Hlakka mikið til!
Eftir að Ólafur hafði talað dreifði ég snaggaralegum bæklingi til allra um áhrif méla á hesta og um Beisli án Méla. Erlendis er bannað að nota mélarlaus beisli í keppni og hindrar það sannarlega almenna notkun þess en á Íslandi er leyfilegt að nota þau (við erum greinilega á undan í einhverju!). Ef reglunum yrði breytt myndu fleiri hafa áhuga á að þjálfa og svo keppa með mélalaus beisli og þar með myndi velferð hesta vera aukin þar sem búnaðurinn er sársaukalaus (amk Beisli án Méla). Öll samtökin höfðu gríðarlega mikinn áhuga og báðu til að mynda finnsku samtökin mig um að rita grein um málið í tímarit sitt. Öll voru þau mjög hissa á að hægt væri að stjórna hesti svona vel án méla og glöddust mjög að annar möguleiki væri til. Minn draumur er að mélalaus beisli verði leyfð í allri keppni til jafns við mélin og grunar mig að í framtíðinni muni fólk horfa meira til mélalausu beislanna vegna þess að stjórnunartækni þeirra byggist ekki á sársauka líkt og mélin.
Ferð með Misku úr finnsku samtökunum.
Finnsku samtökin voru svo elskuleg að bjóða mér í smá ferð um Helsinki á sunnudeginum til að sjá sveitabæ sem er opinn almenningi. Það var mjög gaman og átti ég skemmtilegar samræður um hesta við stúlkuna sem fór með mig, hana Misku. Hún er mikið í klassískri reiðmennsku og ræddum við allt frá skeifum og mélum til þjálfunaraðferða og hnakka! Henni langar ekki að nota hnakk með virki þar sem henni finnst hesturinn ekki eins frjáls með hann svo ég sagði henni frá Ansur hnakkinum sem Úrvalshestar hafa verið að kynna hérlendis og var hún mjög spennt fyrir honum. Ég sá nokkur falleg húsdýr og voru þar með talin 2 gullfalleg svín en svín eru uppáhaldsdýrin mín fyrir utan hesta. Mig dreymir um að eignast snoturt land stutt frá höfuðstaðnum og vera þar með hrossarækt en þar væru einnig örfáar kindur, svín, hænur og kýr. Þessi fáu dýr yrðu öll smelluþjálfuð (eða þjálfuð á einhvern annan hátt - kemur í ljós hverju maður kynnist í framtíðinni) og svo væri draumurinn að skólarnir kæmu í heimsókn til að hitta húsdýrin - en til að sjá þau í allt öðru ljósi - hvað þau eru sniðug, falleg og klár. Svín eru til dæmis greindust allra húsdýra og standa hundar þeim til dæmis að baki hvað það varðar. Auðvitað á ekki að flokka verðmæti lífs eftir greind þess en gaman væri að leyfa fólki að sjá þessi dýr í nýju og skemmtilegra ljósi og opna hug þeirra fyrir þeim.
Eitt sætasta og yndislegasta dýr jarðarinnar, svínið.
Ferðin var í heild mjög fræðandi og skemmtileg en ferðalagið heim var þó heldur langt því ég þurfti að millilenda í Danmörku. Maturinn var stundum erfiður fyrir mig því ég er grænmetisæta og oft er ekkert til handa svona gikkum á matsölustöðum heheh. Ég neyti mjólkurvara og slíkra dýraafurða (og kýs að afurðirnar séu frá lífrænum eða free range búum) því ég tel að húsdýrin þurfi líka að vinna fyrir lífsviðurværinu líkt og við en þurfi kannski ekki að láta lífið fyrir það. Þetta er mögulega lausnin við spurningunni sem grænmetisætur eru svo oft spurðar að: ,,Hvað á þá að gera við öll dýrin ef allir hætta að borða kjöt?!'' Kýrnar gæfu mjólkina, kindurnar ullina og svo framvegis... Hvað svínin varðar væri mögulega hægt að rækta loðin svín og nýta þá feldinn á einhvern hátt eða rækta þau þannig að þau verði smærri í sniðum og verði sem félagar - enda snilldar dýr. Já öll höfum við misjafna sýn en bæta verður aðbúnað og meðferð sláturdýra, það er mikilvægast af öllu.
Vil einnig minna á síðuna www.dyravernd.is en hún komin á stað þó miklar breytingar verði á henni á næstunni - bæði hvað varðar útlit og innihald.
Þar til næst,
Sólarkveðja,
Linda Karen
7.8.2008
Þessi smelluþjálfun hlýtur að virka
Og heimili okkar er Jörðin...
Horfði á frábæra BBC heimildamynd um alheiminn og fræddist enn frekar um þessi mál en geimurinn hefur alltaf heillað mig. Þessar ótrúlegu stærðir og fjarlægðir og öll þessi fegurð. Frá því var lítill krakki hef ég alltaf haft mikla ást á jarðkringlunni og alltaf haft gaman að því að fræðast um hana. Það er ótrúlega áhugavert hversu mikið Jörðin hefur verið vernduð svo líf megi þrífast hér. Alls kyns loftsteinar eru á kreiki og hafa Júpiter og Tunglið haldið sannkölluðum verndarskyldi yfir okkur. Tunglið er t.d. eitt gatasigti á bakhliðinni, en þá hlið sjáum við aldrei - vinnur fyrir lífið bak við tjöldin. Það er svo sjaldan sem maður spáir í þessari Jörð, maður vaknar bara á morgnana, fer út og í vinnuna. En þessi litla pláneta er svo fögur og undraverð að maður getur ekki annað en fyllst djúpu þakklæti fyrir þetta líf og þetta tækfæri til að fá að vera hér. Að finna fyrir þakklæti er fljótleg leið til að finna fyrir hamingju því þá sér maður hvað maður hefur mikið að þakka fyrir og sér að maður fær alltaf tækifæri til að breyta lífi sínu til hins betra ef maður er ekki nógu sáttur fyrir. Ég tel að tilgangurinn með lífinu sé að vera hamingjusamur og stuðla að hamingju annara og finnst það stórkostlegt markmið að vinna að.
Heimir karlinn að fá verðlaun eftir að hafa framkvæmt eitthvað skemmtilegt bragð.
Tamningarnar í Kjósinni ganga mjög vel og frábært að sjá hvers smelluþjálfunin er megnug. Einn 3 vetra foli af þeim fjórum hrossum sem ég er að temja er frekar hræðslugjarn og óöruggur en með smelluþjálfuninni var ég enga stund að ná til hans. Ég hef verið með svona týpu áður og hefði ég ekki haft þessa aðferð hefði ég líklega þurft að eyða heilmiklum tíma í að fá hestinn til að komast yfir ótta sinn með öðrum hætti. Nokkrum sinnum í hringteymingu rauk hann af stað en af því að hann skildi smelluþjálfunina var hann fljótur að róast þegar hægt var á honum. Hann fékk smellu fyrir að stöðva, verðlaunaður og svo var farið aftur í hringinn eins og ekkert hefði ískorist og námið hélt þægilega áfram. Hefði ég ekki haft þetta tungumál hefði hann líklega verið skíthræddur allan tímann og heldur leiðinlegur viðureignar.
Járningarmaður kom til að járna eldri hross og klippa tvö þessara yngri og þar á meðal þennan hræðslugjarna. Ég undirbjó hann með því að nota smelluþjálfun til að fá hann til að leyfa mér að taka upp fætur. Mig vantaði aðhald til að gera það við afturfætur svo framfæturnir urðu að duga. Járningamaðurinn klippti litla hræðslupúkann eins og ekkert væri og hann var sáttur og glaður á meðan. Tel að hræðslan og fælnin eigi eftir að renna af honum verði hann smelluþjálfaður í gegnum tamninguna, fallegur foli. Einnig átti að klippa unghryssu sem hafði látið öllum illum látum fyrr um vorið og ekki hafði verið hægt að klippa hófana á henni. Ég undirbjó hana líka á sama hátt örlítið daginn áður og stuttu áður en hún var klippt. Hún var alveg róleg á meðan þessu stóð og varð járningarmaðurinn heldur hissa á breytingunni. ,,Þessi smelluþjálfun hlýtur nú eiginlega að virka'' sagði hann og kláraði að klippa hana. ,,Já, heldur betur'' svaraði ég hæstánægð með að heyra annan hestamann sjá raunverulegan árangur - af aðeins um 10 mínutna vinnu með smelluþjálfun.
Stilling gónir í myndavélina 4 vetra gömul.
Þessar tamningar eru furðu skemmtilegar því maður sér svo mikinn árangur með þessari aðferð. Ég hef nú aldrei talið mig mikla verkmanneskju, mun spenntari fyrir bókinni og valdi því Hvanneyri fram yfir Hóla. En eiginlega er það farið að snúast þó ég muni aldrei fara frá bókinni. Það er svo gaman að sjá þessi ungu óreyndu tryppi þroskast. Ein 3 vetra hryssa í þessum hópi fer mjög gjarna yfir girðingu til annara hrossa og höfum við eigandi hennar þurft að sækja hana tvisvar. Í fyrra skiptið teymdi eigandi hennar hana en hún hafði bara verið teymd stuttlega um og hringteymd einu sinni af mér og var því heldur frek á svæði ''teymingarmannsins'', snarsnérist í hringi og þurfti að reka á eftir henni. Næsta dag teymdi ég hana yfir og eigandinn á eftir - hún snarsnérist og gekk á mig og allt hvað eina. Þá ákvað ég að nota smelluþjálfunina til að fá hana til að teymast fallega við hlið mér en ég var búin að kynna hana fyrir aðferðinni. Á rúmri mínutu skildi hún hvaða hegðun ávann henni verðlaun. Ég ítrekaði þetta við hana nokkrum sinnum og hefur hún teymst vel eftir það. Mér þykja þetta hálfgerðir töfrar og vona ég að sem flestir eigi eftir að kynna sér þessa aðferð því hún eyðir út svo miklum misskilningi milli manns og hests sem er svo algengur - flýtir fyrir og einfaldar í raun tamninguna á hrossinu.
Heimir að prjóna á landsmótinu. Lærði það á nokkrum mínutum með smelluþjálfun.
Þangað til næst - hafið það sem best.
Sólarkveðja,
Linda Karen
4.8.2008
Fóru stjörnurnar líka glaðar heim?
Viðar Ingólfsson og Tumi frá Stóra-Hofi á landsmóti - sjáum við þá aftur eftir 2 ár?
www.dalli.is
Vonandi áttu allir yndislega helgi! Mín var alveg frábær, kíkti á ættarmót í Sælingsdal og fór svo í bústað við Laugarvatn. Keyrði í gegnum Þingvelli báðar leiðir - þvílík náttúruperla, maður þurfti að gæta þess að hafa augun á veginum!
Ég smellti mér á landsmótið eins og svo margir aðrir hestamenn fyrr í sumar. Ég sá þó heldur lítið af mótinu því ég var með sölubás fyrir Beisli án Méla og Smelluþjálfun í reiðhöllinni. Það var mjög skemmtilegt en heldur lýjandi fyrst þar sem eitthvað klúður var í gangi og reiðhöllin var ekki almennilega opin fyrr en á föstudeginum. Sem betur fór kom Hrafnhildur Helga vinkona og hestakona mikil með mér og stóð sig eins og hetja, hefði ekki getað fengið betri aðstoð. Kerlingin sú á nú nokkuð í þessum verkefnum, ýtti mér áfram að ganga í málin og hefur lagt mikið af mörkum svo hlutirnir gætu gengið upp. Langar til að nýta tækifærið og óska henni til hamingju með nýja hestinn sinn hann Fálka litla - til lukku!
Fallegir stóðhestar á landsmóti, Hnokki frá Fellskoti og Ómur frá Kvistum.
www.dalli.is
Þó ég hafi séð lítið af mótinu náði ég þó að sjá úrslitin í tölti ásamt öðru. Ég verð nú að viðurkenna að mér þykir heldur leiðinlegt að sjá endalausar endursýningar á sömu hrossunum - sérstaklega í ljósi þess að þessi sömu hross og knapar sigra ár eftir ár. Ekki að það eigi að fara að setja reglur um þessi mál að mínu mati en ég væri alveg til í að sjá nýja hesta undir þessum stórknöpum. Mótin eru líka sýningar fyrir áhorfendur, eða amk. er reynt að setja hlutina upp á þann veg og þreytandi að sjá sömu hrossin á hverju ári þó þau séu góð.
Mörg hross voru leið eða jafnvel örvæntingafull á svipin á landsmótinu á stundum. Fóru aðalstjörnurnar eins glaðar heim og áhorfendurnir? Þessu verður að gefa meiri gaum.
Það var þó annað sem mér fannst enn leiðinlegra. Það var líðan hrossa í braut. Mörg hrossin voru leið á svipinn og ljót í munni, voru greinilega keyrð áfram eins og einhverjar vélar. Mér fannst nánast ekkert hross vinna með knapa sínum af gleði heldur bara af því þau urðu að gera það, annars var taumaskakið ekki langt undan. Ég vil ekki gagnrýna einn né neinn, hvorki hest né mann en mér finnst kominn tími til að fólk fari að leiða hugann alvarlegar að þessu. Í báðum nýútgefnum blöðum Eiðfaxa má t.d. sjá ljósmyndir af alltof mörgum landsmótshrossum mjög dauf á svipinn eða jafnvel með uppgjöf eða örvæntingu í augum. Oftar en ekki var knapinn líka með fullmikið taumsamband, hvort sem það var á stangarmélum (sem virkar eins og hnotubrjótur og átakið er mikið á munn - finnst að ætti að banna þessi mél alfarið) eða á hringamélum. Þessu verður að gefa gaum og hiklaust á að taka á þessum málum því verið er að meiða hrossið. Það er auðvitað óviljaverk en hitinn og spennan í leiknum hefur komið illa við margan hestinn að mörgum aðsjáandi. Við verðum að hafa meira eftirlit því knapar eru mannlegir og geta gleymt að þeir eru ekki á mótorfákum í öllum æsingnum. Reglur og viðurkenningar ættu að koma sterkt inn hvað varðar að örva knapana til að gleyma ekki að þeir eru á lifandi verum sem verður að gæta að.
Það ætti að vera lykilatriði á öllum mótum að hrossunum líði vel og að strangt eftirlit sé með reiðmennskunni í hita leiksins. Knapar virðast stundum gleyma því að hrossin eru ekki mótorfákar þegar spennan verður of mikil og refsa verður fyrir slíka reiðmennsku. Einnig mætti verðlauna fyrir góða reiðmennsku í öllum flokkum og gefa þá jafnvel sérstaka aukaeinkunn sem þá gengi út á að hestinum líði vel undir knapanum - og örva knapana þannig til dáða.
Það er ekki ólíklegt að margir hestar hafi farið bólgnir í munni frá nýliðnu landsmóti og upplifðu eflaust margir þeirra litla gleði þó þeir hafi verið aðalgleðiefni áhorfendanna. Þessu verður að breyta og leggja verður meiri áherslu á eftirlit með reiðmennsku manna og refsa eftir því. Einnig mætti örva góða og sársaukalausa stjórnun enn frekar með einhverskonar viðurkenningu og aukaeinkunn og leggja þannig aukna áherslu á vellíðan hestanna. Jákvæð styrking virkar mun betur að mínu mati en sú neikvæða svo ég tel þetta ágæta hugmynd.
Mélarlaus beisli eru leyfð í keppni sem notast við FIPO reglurnar (þ.e. öll keppni á íslenskum hestum) og verður gaman að fylgjast með hrossum koma fram með þau og sjá hvernig þau bera sig, laus við allar munngeiflur, slef (mér þykir það persónulega ljótt) og jafnvel ranghvolfandi augu af sársauka. Ég tel að slík beisli séu framtíðin þar sem þau eru sársaukalaus (amk. sum) en velferð og öryggi hests og knapa eiga alltaf að vera leiðarljós hestamennskunar - og þar standa mörg mélarlaus beisli sig þar sem hætta á sársauka er engin.
Hér í lokin er skemmtilegt myndband (ef þú sérð það ekki) af hesti sem dansar í takt við eiganda sinn. Honum voru kennd sporin með hjálp smelluþjálfunar og heyrist stundum smellt á hestinn í myndbandinu. Kannski að maður læri dans í vetur? Heheh.
Sólarkveðja,
Linda Karen
Flettingar í dag: 43
Gestir í dag: 20
Flettingar í gær: 155
Gestir í gær: 31
Samtals flettingar: 73085
Samtals gestir: 23984
Tölur uppfærðar: 6.9.2010 11:43:15