Funi veturinn 1997.

Nú eru komin þrjú ár síðan ég lét fella Funa minn frá Stórulág, en hann var svæfður þann 20. október 2008. Funi hafði mikil áhrif á mig með nærveru sinni og segja má að hann hafi óbeint leitt mig inná þær brautir sem ég geng í dag, var mér mikil hvatning í lífinu.

Þegar ég fékk hestinn í jólagjöf 11 ára að aldri var ekki vitað um ættir hans. Þetta gerði það að verkum að ég las allar ættbækur sem til voru og kunni nánast utan að á sínum tíma í þrotlausri leit að foreldrum hans - sem á endanum fundust. Ég fékk mikinn áhuga á gangtegundum og hreyfingum hesta með honum en ég þurfti að kynna mér þær mjög enda fór hesturinn lengi vel um á lulli, kýrstökki og ýmsu öðru hjaksi sem þurfti að lagfæra. Einnig fékk ég brennandi áhuga á velferð dýra vegna Funa.

Ég og Funi í október 2008.

Funi kenndi mér margt og var með einstaklega heilandi nærveru, gat alltaf huggað mann ef eitthvað bjátaði á. Hann var samt harður í horn að taka enda með hornfirskt blóð í báðar áttir og virkaði sennilega á flesta sem fremur kaldlyndur og fjarlægur hestur.

Með mér sýndi hann hinsvegar alltaf á sér betri hliðina, ekki síst þegar hann fór að eldast. Þá var hann orðin ansi kelinn og þótti fátt betra en að fá svolítið faðmlag.

Funi í Andvara um aldamótin.

Funi hafði nú sínar skoðanir á hlutunum sem er nú sennilega hornfirskt einkenni. Hann varð t.d. ekkert lítið afbrýðisamur þegar ég keypti Heimi á sínum tíma og varð heldur betur skúffaður vel fram eftir vetri. Þeir Heimir urðu þó síðar hinir mestu mátar og tók hann okkur bæði í sátt þarna seinna um veturinn.

Funi var nú líka með aðra hornfirska takta og einn var sannarlega hraðinn og viljinn, en af því var nóg. Hann gat verið á tölti eða brokki þegar aðrir voru komnir á stökk og var hann einstaklega mjúkur á gangi. Margar stökkkeppnir voru háðar á honum á móti félögum upp stærstu brekkuna (''sem var og hét'') í Andvara og hafði Funi það alltaf þó smár væri.

Ég hef mynd af honum Funa mínum hér á skrifborðinu mínu á Hólum og segja má að hann hvetji mig enn áfram í lífinu þótt hann sé farinn yfir móðuna miklu.

Með bestu kveðjum að norðan,
Linda Karen