Hér má sjá frábært myndband af knapa sem framkvæmir mjög nákvæmar hlýðniæfingar án hnakks og méla.
Hesturinn er mjög sáttur og gegnumflæði ábendinga mjög gott, knapinn í frábæru jafnvægi. Glæsilegt par.

Mélin eru mjög nákvæmt stjórntæki en lítið má útaf bera svo hesturinn verði fyrir óþægindum og/eða misskilji
knapa sinn. Méllaus beisli eru mildari og þola meira mistök af hálfu knapans þar sem þau liggja ekki yfir eins
viðkvæmt svæði og munnur hestsins er.

Hin þekkta þýska reiðkona, Uta Gräf framkvæmir æfingu í söfnun með méllaust beisli

Þó auðvitað hægt að nota mélin sem minnst og sem mildlegast og valda hestinum þannig eins litlum óþægindum og kostur er - en það eru þó þrennir fylgifiskar sem mélin munu aldrei losna við (birtast í mismunandi magni) sem stjórntæki, nánast sama hversu mildlega þau eru notuð.

1. Það er taugapína í andliti (verkir sem leiða upp heilataug að nafni þrenndartaug, frá taugaendum í tannlausa bili hestsins og upp og um andlitið) sem veldur því að hesturinn reynir að nudda óþægindin burt. Ekki er um að ræða raunverulegan kláða undan kinnólum nema að litlu leiti þar sem hestar klóra sér mjög lítið eða ekkert eftir notkun á méllausu beisli.

2. Óþarfa framleiðsla á munnvatni. Munnur hestsins er ekki lokaður eins og hann á í raun að vera í þjálfun og hann hefur eitthvað upp í sér til að tyggja sem veldur óþarfa framleiðslu á munnvatni. Hesturinn slefar ef hann nær ekki að kyngja þessu umfram munnvatni. Mennskir íþróttamenn myndu ekki hlaupa með tyggjó eða munninn fullan af slefi sökum ákveðinna óþæginda sem það skapar.

3. ...sem leiðir að þriðja atriðinu sem fylgir gjarna mélunum en það er truflun á öndun. Ef hesturinn færir tunguna of hátt upp undan mélunum (hreyfir tunguna t.d. fram og til baka) þá getur tungan farið í mjúku gómfilluna efst í munni hestsins sem þá lokar öndunarvegi og opnar fyrir vélinda. Hestar geta gert þetta reglulega yfir einn reiðtúr, mestu einkennin eru að þeir verða undarlega móðir og sveittir. Heyrist þá gjarna rymjandi hljóð í þeim (verið að opna og loka ítrekað fyrir öndunarveg). (hesturinn minn Heimir var með mjög mikil einkenni af þessu, fór þegar ég skipti um stjórnbúnað og hann varð viljugri). 

Annað sem má benda á er að þegar hesturinn bryður mélin er hann að senda skilaboð til heila um að fæða sé að koma. Hesturinn byrjar að mynda mikið munnvatn og þegar hann kyngir því fer meltingarkerfið af stað sem það á ekki að gera - allt blóðstreymi á að fara til vöðvanna hjá íþróttamanni sem er að æfa, ekki til meltingarkerfa.

Matthías Leó og Stilling í sumar, frábærlega létt og mild taumhönd. Brokkið er nú ekki til að hrópa húrra fyrir... en hálsinn er hinsvegar ''asskoti'' laglegur!

Ég er því ekkert yfir mig hrifin af mélunum sem stjórntæki út frá þessu sjónarmiði séð, ekki síst vegna þess hversu auðveldlega þau geta skaðað og meitt hestinn í munni. En þau virka auðvitað vel til stjórnunar á hestinum þegar taumhöndin er mild og sumum hestum henta þau ágætlega - þ.e. ef knapinn er það mildur á tauminn að lítil/engin óþarfa hegðunarvandamál birtast samhliða notkun þeirra.

Sumir skipta einnig reglulega á milli méla og méllausra beisla til að hvíla munn hestsins, gott til að viðhalda næmleika hestsins gagnvart mélunum og mögulega auka hann með hvíldinni. Það átti t.d. vel við Stillingu í sl. sumar.

Gallar fylgja auðvitað méllausum beislum, en tengist það aðallega harðri og grófri hönd (getur orsakað bólgu þar sem þrýstingur er mikill og reiðmennska harkaleg) og mögulega hönnun sem gerir ráð fyrir að allur þrýstingur fari á einn stað, en hið fyrrnefnda telst þó aðalatriði. Engir óhjákvæmilegir neikvæðir fylgifiskar fylgja hinsvegar notkun méllausra beisla að mér vitandi líkt og gerir við ávallt við notkun méla að einhverju leyti. 

Það er vitneskja sem veitir mér alltaf ákveðin þægindi þegar ég er á hestbaki með méllaust beisli - ásamt því að ef ég geri mistök þá er ég ekki að fara að valda hestinum óþægindum eða sársauka. Það þykir mér ávallt mjög þægileg tilhugsun.

Með bestu kveðjum,
Linda Karen