Hér að ofan er jólaskaup krakkanna á 2. ári sem var sýnt á jólahlaðborði Hólaskóla í desember síðastliðnum.
Þetta myndband stóð klárlega uppúr á kvöldinu enda stórskemmtilegt og vel úr garði gert.
Hvanneyrarmyndbandið fylgdi svo fast á hæla þess en það má sjá hér neðar.

Alveg frábært myndband hjá krökkunum og átti Óskar Sæberg klárlega leiksigur - spurning hvort hann ætti ekki bara að skella sér í leiklistina, þetta virðist alla vega steinliggja fyrir honum !

Með bestu kveðju,
Linda Karen

Ég og hundurinn Jónas á bænum Víðinesi í sumar sem er eiginlega við ''túnfótinn'' á Hólum.

Já, ég er enn á lífi hér í Hjaltadalnum og af nógu er að taka. 

Það sem er nýjast að frétta er að ég hef mikið verið að bjástra fyrir Dýraverndarsamband Íslands, en aðalfundur verður 10. mars nk. og nóg að undirbúa. Ég setti upp nýja vefsíðu fyrir sambandið nú nýverið sem er nú sennilega með betri vefsíðum sem ég hef sett upp. 

Einnig var ákveðið að gefa út fréttabréf á rafrænu formi sem kallast Dýraverndarinn sem sennilega einhverjir af eldri kynslóðinni muna eftir, en hann var gefin út fyrir mörgum árum sem fræðslurit fyrir dýravini.


















Mig langaði til gamans að rifja upp hvernig ég byrjaði að koma að Dýraverndarsambandi Íslands sem er að verða svolítil saga.

Árið 2005, þegar ég var tvítug að aldri, var haldin friðarráðstefna í Ráðhúsi Reykjavíkur og í tengslum við hana friðar- og mannréttindaráðstefna ungs fólks. 

Mig langaði að leggja af mörkum og ákvað ég því að hafa samband við Sigríði Ásgeirsdóttur heitna, sem var þá formaður DÍ og búin að leggja mikið af mörkum í þágu aukinnar dýravelferðar á Íslandi. 

Sigríður tók strax vel í hugmyndina og endaði það svo að ég hannaði bækling fyrir sambandið sem bar yfirskriftina -
''Sýndu miskunn öllu því sem andar''. 

Einnig mætti Sigríður á ráðstefnuna og sat með mér á básnum sem var mér mikill styrkur, en ég sat svoleiðis með Árbæjarlaugina einum lófanum og Laugardalslaugina í hinum allan tímann!

Sigríður bað mig um að fara í sjónvarpsþáttinn Kompás á Stöð 2 fyrir hönd DÍ árið 2007.
Var það í tengslum við Vatnsendamálið svokallaða, þar sem um var að ræða illa meðferð á hesti.

Við Sigríður kynntumst ágætlega og vorum alltaf í sambandi en mig langaði mjög að leggja lið með einhverjum hætti. 

Árið 2007 lést Sigríður í aðgerð sem tvísýnt var með hvernig færi. 

Áður hafði hún beðið um að Ólafur Dýrmundsson, ráðunautur BÍ, myndi taka við formennsku og hafði hún óskað eftir því við umhverfisráðherra að ég myndi sitja fyrir hönd DÍ í Dýraverndarráði sem er ráðgjafi UST og umhverfisráðherra í dýravelferðarmálum. 

Ólafur varð við bón hennar og ég fór fyrir hönd sambandsins í Dýraverndarráð, 22 ára gömul. Mörgum kann nú að þykja það ansi ungt en Sigríður ákvað að treysta mér fyrir þessu einhverra hluta vegna.

Frá samnorrænni dýravelferðarráðstefnu í Finnlandi 2008, ég lengst til hægri og Ólafur annar maður frá hægri. 

Við Ólafur hófum því uppbyggingu haustið 2007, en mjög mikið hefur hvílt á herðum hans varðandi það uppbyggingarstarf.
Úr mörgum flækjum þurfti að leysa og er þeim loks að verða lokið nú árið 2012. 

Starfið er því að fara að hefjast af fullum styrk en uppbygging hefur tekið langan tíma, sem og að fá manneskjur í hópinn með okkur. Nú eru mjög góðar manneskjur með okkur í stjórninni sem hafa lagt mjög mikið af mörkum.

Ólafur hefur hinsvegar verið mikill styrkur fyrir DÍ og hefur ferðalagið áfram sannarlega verið kröftum hans og óbilandi dugnaði að þakka.

Ég hef farið tvisvar út á samnorræna dýravelferðarráðstefnu fyrir hönd DÍ, eitt skipti til Svíþjóðar (2007) að beðni Sigríðar og svo Finnlands (2008) þar sem við Ólafur fórum saman. 

Þessar ferðir voru mjög lærdómsríkar enda dýraverndarsamtök í nágrannalöndum okkar töluvert öflug, þá sérstaklega í Danmörku þar sem 30 manns eru í fullri vinnu á skrifstofu dönsku samtakana, Dyrenes Beskyttelse. 

Ég man eftir mörgum samræðustundum sem ég átti við Sigríði heitna. Hún lagði mikið til dýraverndar á Íslandi og var í raun orðin alveg ein með sambandið þegar ég kynntist henni árið 2005. Sigríður var dugnaðarforkur, sá m.a. ein um vefsíðu sambandsins, www.dyravernd.is, á gamals aldri. 

Dýraverndarinn var mikið hugðarefni hennar og minntist hún oft á að hana dreymdi um að geta komið honum út aftur.

Þann 11. febrúar sl. kom Dýraverndarinn út aftur að mínu frumkvæði eftir fjölmargra ára dvala og verður hann aðgengilegur á netinu um sinn. Uppsetningin á honum sem stendur er nú ekki til að hrópa húrra fyrir en ég á eftir að vinna betur í því þegar tími gefst.

Ég er ótrúlega stolt af því að Dýraverndarinn sé aftur kominn á stjá og verður gaman að byggja hann upp og vonandi að lokum geta gefið hann út í prentuðu formi til félaga. 

DÍ er fara að komast á fulla sveiflu eftir langt uppbyggingarstarf, sem er sannarlega mikið gleðiefni.

Með bestu kveðju frá Hólum, 
Linda Karen

Við Stilling á kynningu um Beisli án Méla og Smelluþjálfun hjá hestamannafélaginu Sörla í Hafnarfirði í apríl sl.
Ljósmynd Dalli (www.dalli.is)

Gleðilegt nýtt ár kæru hestamenn! 
Það er búið að vera alveg vitlaust að gera hjá mér yfir hátíðirnar og þess vegna hefur bloggið mitt legið niðri um smá tíma en ég lofa bót og betrun.

Margt skemmtilegt gerðist árið 2011 - 
Var með kynningu á Beisli án Méla og Smelluþjálfun í reiðhöll Sörla í apríl sem var mjög gaman, lét byggingardæma Stillingu og hélt henni undir hest, tók þátt í starfi Dýraverndarsambands Íslands og Dýraverndarráðs sem fyrr en margt gerðist á báðum stöðum á árinu, tók nýja vöru í umboðssölu (ThinLine) og lét drauminn rætast aðeins meira í áttina að lítillri verslun sem flytur inn vörur er stuðla að aukinni velferð hrossa (Hestvænt). 

Skondnasta atvik ársins var þó sennilega þegar ég flutti leikþátt sem Steingrímur J. Sigfússon í VG um virkni jákvæðrar styrkingar á hegðun (smelluþjálfun) fyrir framan þáverandi 1. og 2. árs nema í hestafræði og Mette Mannseth sl. sumar.

Að ræða þarna svolítið nýja aðferð í ræðupúlti, klædd í jakka og bindi og hendandi viskustykkjum í allar áttir...
harla fátt sem toppar það...

Háskólinn á Hólum að vorlagi. Sennilega er þó enn mjög heimilslegt þar fyrir jólasveinanna sem stendur.

Næsta lota er að hefjast á Hólum, styttist í útskrift. Ég hlakka mikið til að halda áfram enda eru það alger forréttindi að fá að mennta sig - og ekki síst í því sem maður hefur áhuga á.

Ég þarf núna að fara á fullt að vinna í B.Sc. verkefninu sem verður spennandi en verkefni mitt fer inn á hreyfingarfræði hrossa sem er nokkuð sem ég hef mikinn áhuga á. Stefni á að halda áfram í mastersnám í hestafræði næsta haust og fara meira inn á hreyfingarfræðina. Það er nú allt á frumstigi en er ótrúlega spennandi.  

Séð yfir háskólasvæðið á Hvanneyri. 

Mér langar við þetta tækifæri að nefna aftur hversu þakklát ég er öllu því góða fólki sem gerði, og er að gera þetta
nám í hestafræði að veruleika með sínu ötula starfi, framsækni og dugnaði.

Ég verð um leið að fá að nefna hversu frábært viðmót starfsfólkið við LbhÍ og Háskólans á Hólum hefur, reynir að gera allt hvað það getur fyrir nemendur og er mjög styðjandi, bæði kennarar og aðrir starfsmenn. Einnig eru nokkrir kennarar skólanna einstaklega hvetjandi og eru um leið frábærir kennarar sem hafa eflt áhuga manns enn frekar og eru manni ákveðnar fyrirmyndir.

Þetta nám er þó enn í einhverri mótun og hafa sum atriði liðið örlítið fyrir það á stundum, en auðvitað tekur sinn tíma að byggja hlutina upp svo einstaka misræmi er eðlilegt. Námið á bara eftir að eflast með tímanum, nemendum til góða. 

Ég er mjög ánægð með námið og verður heldur betur gaman að halda áfram fram á vorið í Hjaltadal.

Með bestu kveðju,
Linda Karen 

P.s. Við ''Steingrímur'' fórum nú yfir níuna fyrir verkefnið í sumar... hver veit nema maður bregði sér aftur í líki hans, nei hehe. ;)

Hér má sjá frábært myndband af knapa sem framkvæmir mjög nákvæmar hlýðniæfingar án hnakks og méla.
Hesturinn er mjög sáttur og gegnumflæði ábendinga mjög gott, knapinn í frábæru jafnvægi. Glæsilegt par.

Mélin eru mjög nákvæmt stjórntæki en lítið má útaf bera svo hesturinn verði fyrir óþægindum og/eða misskilji
knapa sinn. Méllaus beisli eru mildari og þola meira mistök af hálfu knapans þar sem þau liggja ekki yfir eins
viðkvæmt svæði og munnur hestsins er.

Hin þekkta þýska reiðkona, Uta Gräf framkvæmir æfingu í söfnun með méllaust beisli

Þó auðvitað hægt að nota mélin sem minnst og sem mildlegast og valda hestinum þannig eins litlum óþægindum og kostur er - en það eru þó þrennir fylgifiskar sem mélin munu aldrei losna við (birtast í mismunandi magni) sem stjórntæki, nánast sama hversu mildlega þau eru notuð.

1. Það er taugapína í andliti (verkir sem leiða upp heilataug að nafni þrenndartaug, frá taugaendum í tannlausa bili hestsins og upp og um andlitið) sem veldur því að hesturinn reynir að nudda óþægindin burt. Ekki er um að ræða raunverulegan kláða undan kinnólum nema að litlu leiti þar sem hestar klóra sér mjög lítið eða ekkert eftir notkun á méllausu beisli.

2. Óþarfa framleiðsla á munnvatni. Munnur hestsins er ekki lokaður eins og hann á í raun að vera í þjálfun og hann hefur eitthvað upp í sér til að tyggja sem veldur óþarfa framleiðslu á munnvatni. Hesturinn slefar ef hann nær ekki að kyngja þessu umfram munnvatni. Mennskir íþróttamenn myndu ekki hlaupa með tyggjó eða munninn fullan af slefi sökum ákveðinna óþæginda sem það skapar.

3. ...sem leiðir að þriðja atriðinu sem fylgir gjarna mélunum en það er truflun á öndun. Ef hesturinn færir tunguna of hátt upp undan mélunum (hreyfir tunguna t.d. fram og til baka) þá getur tungan farið í mjúku gómfilluna efst í munni hestsins sem þá lokar öndunarvegi og opnar fyrir vélinda. Hestar geta gert þetta reglulega yfir einn reiðtúr, mestu einkennin eru að þeir verða undarlega móðir og sveittir. Heyrist þá gjarna rymjandi hljóð í þeim (verið að opna og loka ítrekað fyrir öndunarveg). (hesturinn minn Heimir var með mjög mikil einkenni af þessu, fór þegar ég skipti um stjórnbúnað og hann varð viljugri). 

Annað sem má benda á er að þegar hesturinn bryður mélin er hann að senda skilaboð til heila um að fæða sé að koma. Hesturinn byrjar að mynda mikið munnvatn og þegar hann kyngir því fer meltingarkerfið af stað sem það á ekki að gera - allt blóðstreymi á að fara til vöðvanna hjá íþróttamanni sem er að æfa, ekki til meltingarkerfa.

Matthías Leó og Stilling í sumar, frábærlega létt og mild taumhönd. Brokkið er nú ekki til að hrópa húrra fyrir... en hálsinn er hinsvegar ''asskoti'' laglegur!

Ég er því ekkert yfir mig hrifin af mélunum sem stjórntæki út frá þessu sjónarmiði séð, ekki síst vegna þess hversu auðveldlega þau geta skaðað og meitt hestinn í munni. En þau virka auðvitað vel til stjórnunar á hestinum þegar taumhöndin er mild og sumum hestum henta þau ágætlega - þ.e. ef knapinn er það mildur á tauminn að lítil/engin óþarfa hegðunarvandamál birtast samhliða notkun þeirra.

Sumir skipta einnig reglulega á milli méla og méllausra beisla til að hvíla munn hestsins, gott til að viðhalda næmleika hestsins gagnvart mélunum og mögulega auka hann með hvíldinni. Það átti t.d. vel við Stillingu í sl. sumar.

Gallar fylgja auðvitað méllausum beislum, en tengist það aðallega harðri og grófri hönd (getur orsakað bólgu þar sem þrýstingur er mikill og reiðmennska harkaleg) og mögulega hönnun sem gerir ráð fyrir að allur þrýstingur fari á einn stað, en hið fyrrnefnda telst þó aðalatriði. Engir óhjákvæmilegir neikvæðir fylgifiskar fylgja hinsvegar notkun méllausra beisla að mér vitandi líkt og gerir við ávallt við notkun méla að einhverju leyti. 

Það er vitneskja sem veitir mér alltaf ákveðin þægindi þegar ég er á hestbaki með méllaust beisli - ásamt því að ef ég geri mistök þá er ég ekki að fara að valda hestinum óþægindum eða sársauka. Það þykir mér ávallt mjög þægileg tilhugsun.

Með bestu kveðjum,
Linda Karen

Nú hef ég loksins lokið við uppsetningu á nýju vefversluninni fyrir ThinLine og Beisli án Méla og er bara nokkuð sátt við afraksturinn.

Fyrir þá sem vilja kíkja við er slóðin: www.hestvaent.net

Það hefur lengi verið draumur hjá mér að vera með fleiri vörur og kalla reksturinn þessu nafni, mjög gaman að þetta sé alltaf meira og meira að rætast.

Ég ákvað að vera með Facebook síðu fyrir vefinn og gefa eina Ultra ThinLine undirdýnu í verðlaun fyrir að kynna öðrum fyrir vefnum á Facebook. 

www.facebook.com/hestvaent

ThinLine undirdýnurnar eru frammúrskarandi - og get ég fullyrt að þær séu einar bestu undirdýnur sem hægt er að nálgast á Íslandi í dag..... og sennilega í heiminum miðað við meðmælin...! 

Ég er mjög stolt af því að gera ThinLine aðgengilegt hestamönnum hérlendis og legg ég mun minna á vörurnar en venjulegar hestavöruverslanir myndu gera til að reyna að halda verðinu sem mest niðri, það getur maður gert þegar reksturinn er lítill.

Með bestu kveðjum frá ''Norðurpólnum'',
Linda Karen

PS. Ég veit að ég er nú ekki búin að vera dugleg að skrifa pósta þar sem ég er með ''gagnlega rýni'' en heil ritröð bíður eftir prófin hér á Hólum - af nógu er að taka og alltaf gaman að því.

Í gærkvöldi var haldið glæsilegt jólahlaðborð fyrir nemendur Hólaskóla og voru allir nemendahópar búnir að gera myndbönd
til að hafa létt grín á meðan á borðhaldi stóð.

Við Hvanneyringar, líkt og við erum gjarna kölluð hér á Hólum vorum að sjálfsögðu með myndband sem vakti mikla lukku. 

Ég sá um að leikstýra þessum frækna stúlknahóp og þess vegna sést ég ákaflega lítið í þessu myndbandi þar sem ég sá alfarið um myndatökuna nema þar sem ég sést í mynd.

Tvö stutt misheppnuð atriði koma svo alveg í lokin.
Góða skemmtun!

Með bestu kveðjum,
Linda Karen

Stutt viðtal við Elaine Lockhead sem stendur fyrir ThinLine vörunum.

Fyrsta prufusending af ThinLine dýnunum er rétt ókomin og verður gaman að fá þær í hendur og komast í gang með að kynna þær. Ég verið að vinna að nýrri sameiginlegri heimasíðu fyrir Beisli án Méla  (The Bitless Bridle TM) og ThinLine sem verður vonandi ágæt. Einnig verður hægt að kynna sér smelluþjálfun á vefnum.

Af nógu er að taka í skólanum þessa vikuna - fortamningar, reiðkennsla og auðvitað bókleg kennsla, alveg ótrúlega gaman. 

Ég hef notað ThinLine í allt haust í reiðtímana, en sleppti því í dag því ég var aðeins að flýta mér. Eftir tímann fann ég hinsvegar mun á mér, varð hálf lúin í skrokknum og með verk eftir hryggnum. ThinLine dýnan verður ekki geymd í skápnum hér eftir..

Með bestu kveðjum frá Hólum,
Linda Karen

Funi veturinn 1997.

Nú eru komin þrjú ár síðan ég lét fella Funa minn frá Stórulág, en hann var svæfður þann 20. október 2008. Funi hafði mikil áhrif á mig með nærveru sinni og segja má að hann hafi óbeint leitt mig inná þær brautir sem ég geng í dag, var mér mikil hvatning í lífinu.

Þegar ég fékk hestinn í jólagjöf 11 ára að aldri var ekki vitað um ættir hans. Þetta gerði það að verkum að ég las allar ættbækur sem til voru og kunni nánast utan að á sínum tíma í þrotlausri leit að foreldrum hans - sem á endanum fundust. Ég fékk mikinn áhuga á gangtegundum og hreyfingum hesta með honum en ég þurfti að kynna mér þær mjög enda fór hesturinn lengi vel um á lulli, kýrstökki og ýmsu öðru hjaksi sem þurfti að lagfæra. Einnig fékk ég brennandi áhuga á velferð dýra vegna Funa.

Ég og Funi í október 2008.

Funi kenndi mér margt og var með einstaklega heilandi nærveru, gat alltaf huggað mann ef eitthvað bjátaði á. Hann var samt harður í horn að taka enda með hornfirskt blóð í báðar áttir og virkaði sennilega á flesta sem fremur kaldlyndur og fjarlægur hestur.

Með mér sýndi hann hinsvegar alltaf á sér betri hliðina, ekki síst þegar hann fór að eldast. Þá var hann orðin ansi kelinn og þótti fátt betra en að fá svolítið faðmlag.

Funi í Andvara um aldamótin.

Funi hafði nú sínar skoðanir á hlutunum sem er nú sennilega hornfirskt einkenni. Hann varð t.d. ekkert lítið afbrýðisamur þegar ég keypti Heimi á sínum tíma og varð heldur betur skúffaður vel fram eftir vetri. Þeir Heimir urðu þó síðar hinir mestu mátar og tók hann okkur bæði í sátt þarna seinna um veturinn.

Funi var nú líka með aðra hornfirska takta og einn var sannarlega hraðinn og viljinn, en af því var nóg. Hann gat verið á tölti eða brokki þegar aðrir voru komnir á stökk og var hann einstaklega mjúkur á gangi. Margar stökkkeppnir voru háðar á honum á móti félögum upp stærstu brekkuna (''sem var og hét'') í Andvara og hafði Funi það alltaf þó smár væri.

Ég hef mynd af honum Funa mínum hér á skrifborðinu mínu á Hólum og segja má að hann hvetji mig enn áfram í lífinu þótt hann sé farinn yfir móðuna miklu.

Með bestu kveðjum að norðan,
Linda Karen